Tekstbureau Zinenzo heeft nu eigen hippe tassen: ook voor jou!

Sinds kort heeft Tekstbureau Zinenzo eigen tasjes! Van die hippe, handige en duurzame linnen schoudertassen die het straatbeeld iets nonchalants geven. Daar wil ik m’n klanten en relaties graag mee plezieren. En jou ook natuurlijk!

‘Wauw, mooi hoor!’ (reactie)

‘Daar wil ik wel mee reclame lopen’

Eind juni a.s. verdeel ik 5 Zinenzo-tassen onder de nieuwsbriefabonnees van Tekstbureau Zinenzo.

  • Ben je al abonnee? Dan hoef je niets te doen.
  • Nog niet geabonneerd op de e-nieuwsbrief? Meld je dan nu aan.
  • Leuk als je dit bericht deelt op sociale media.
  • Niet gewonnen (of geen abonnee) en toch een tas? Stuur even een berichtje.

‘Waar kan ik zo’n leuke tote bag kopen?’

Column: ‘Idealisten in de kerk en het risico op verloren idealen’

Binnenkort verschijnt onderstaande column in het kerkelijk magazine OnderWeg. Reacties zijn van harte welkom!

De kerk zit vol idealisten, concludeerde ik laatst na het lezen van een mailtje. Dat had ik al veel eerder kunnen weten maar zo kan het gaan: dat een paar simpele zinnen je aan het denken zetten en het kwartje valt.

‘Ik ben nu eenmaal zo’n idealist die niet graag ziet dat er broeders en zusters vertrekken uit de gemeente’, schreef een jonge vrouw mij. ‘We zijn toch verbonden aan elkaar, net een groot gezin!’ Het waren welgemeende woorden aan ons adres op een moment dat we op het punt staan onze kerkelijke gemeente te verlaten.

Ook anderen kwamen los en vertelden over hun bezieling om liturgische vernieuwing op de agenda te krijgen. Over hun drive om door activiteiten de onderlinge band te versterken, hun overtuiging dat een doordachte visie op de toekomst nodig is of juist over hun opinie dat in de kerk ‘niets anders dan het Woord mag spreken’. Stuk voor stuk idealen.

Juíst de kerk heeft idealisten nodig en wordt daarin op haar wenken bediend: ze zijn er bij bosjes.

Mensen met idealen geven het leven dynamiek, geloof ik. Bij hen heeft water geen kans om stil te staan en te gaan stinken. Dus juíst de kerk heeft idealisten nodig en wordt daarin op haar wenken bediend: ze zijn er bij bosjes. Vol overtuiging gaan ze voor kerkelijke eenheid, samenspreking of isolement. Ze geloven in vernieuwing, verjonging of behoud van hoe het altijd was. Ze zetten zich met hart en ziel in voor de missionaire, duurzame, diaconale, linkse, conservatieve of roze kerk. Een kerk zonder of juist mét dans en drama, zonder of juist mét een vrouw op de kansel, zonder of juist mét één gereformeerde theologische universiteit.

Juist het gesprek tussen kerkelijke idealisten met verschillende visies heeft te vaak een hoge zuurgraad.

De kerk telt een potpourri van bezielde idealisten met heel verschillende dromen en doelen. Gelukkig maar. Toch blijft er één vraag in mijn hoofd tollen: waar blijft in het kielzog het rendement ervan? Wat levert onze geestdrift de kerk op? Juist het gesprek tussen kerkelijke idealisten met verschillende visies heeft te vaak een hoge zuurgraad. En het risico dat idealisme verwordt tot een verbeten wedstrijd met alleen maar verliezers is groot.

Hoe voorkomen we in de kerk dat verdeeldheid leidt tot verloren idealen? Is bij iemand dat kwartje al gevallen?

Verdwenen fierheid en sombere cijfers

Uit het vandaag verschenen Jaarboek 2016 van de Christelijke Gereformeerde Kerken blijkt dat een groot aantal leden (826 in totaal) vorig jaar dit kerkgenootschap verlaten heeft. ‘Alarmerende cijfers’, zo omschrijft Jaarboek-redacteur ds. Hero Velema ze in het Jaarboek. Volgens hem zijn de uitstroomcijfers niet veel vaker zo hoog geweest.

In mijn column die volgende week in het kerkelijk magazine OnderWeg verschijnt, haak ik in op de nog niet eerder gepubliceerde cijfers. ‘Gaan we kerkbreed inzien – met de alarmerende uitstroomcijfers van 2016 vers in het geheugen – dat niet in verdeeldheid en isolement maar in verbinding de kracht zit?’ De column vind je hieronder, de nieuwste Jaarboek-cijfers onderaan.

In mijn jeugdjaren heette de plaatselijke Christelijke Gereformeerde Kerk in het dorp Huizen wat laatdunkend ‘het kleine kerkje’. Wij gingen naar dat kerkje en niet naar één van de vijf grote gereformeerde-bondsgemeenten in het dorp.

In het Huizen van de jaren ’80 was de scheiding tussen hervormden en christelijk-gereformeerden overduidelijk en dat vormde ons gezin. Liefde voor onze kerk, ook in haar grotere verband, kreeg ik met de paplepel ingegoten. ‘Christelijk-gereformeerd in hart en nieren’, was een geuzentitel. Wij waren dan wel slechts een kleine kudde afgescheidenen in het door hervormden gedomineerde dorp maar voelden ons krachtig in het isolement.

Kunnen wij ons eigenlijk nog wel enige vorm van kerkelijk isolement veroorloven?

Die fierheid van toen heb ik nog jarenlang in mij gedragen maar is inmiddels grotendeels verdwenen. Waar ik lang bleef geloven in het gewicht van een kerkgenootschap dat manhaftig staat voor principiële keuzes op basis van Schrift, belijdenis en kerkorde, verdreef afgelopen jaren vooral deze vraag dat geloof: kunnen wij ons eigenlijk nog wel enige vorm van kerkelijk isolement veroorloven?

Kunnen we het ons als christelijk-gereformeerden veroorloven het nauwer samenwerken met de Protestantse Kerk in Nederland on hold te zetten en de samenwerking met vier andere gereformeerde kerken alleen op eigen voorwaarden te blijven voortzetten? Kunnen we het ons veroorloven mogelijk spelbreker te zijn binnen de formatie van een Gereformeerde Theologische Universiteit (GTU)? Kunnen we het ons veroorloven om – zoals nog te vaak gebeurt – op plaatselijk niveau niet eens het gesprek aan te gaan met andere gereformeerde kerken?

Een recordaantal leden verliet in 2016 de Christelijke Gereformeerde Kerken met onbekende bestemming, ze zeiden de kerk vaarwel

De allernieuwste ledencijfers van mijn kerkgenootschap sturen een antwoord wat mij betreft in een duidelijke richting. Een bijna recordaantal leden (ruim 820) verliet in 2016 de Christelijke Gereformeerde Kerken (CGK) met onbekende bestemming, ze zeiden de kerk vaarwel. Ook de uitstroom naar andere kerkgenootschappen was omvangrijk, terwijl al langer een zorgelijk hoog aantal jongeren de CGK verlaat.

En nu? Zal een intern verdeelde kerk toch de reden zijn dat de CGK niet meegaat in een GTU? Kiest de CGK op landelijk niveau toch vooral voor het cordon sanitaire. Of gaan we kerkbreed inzien – met de alarmerende uitstroomcijfers van 2016 vers in het geheugen – dat niet in verdeeldheid en isolement maar in verbinding de kracht zit? Ik hoop het. Het zou de toekomstige ledentabellen weleens een beetje minder somber kunnen maken.

Kerkverlating belangrijkste oorzaak van krimp ledenaantallen CGK

Per 1 januari 2017 hadden de Christelijke Gereformeerde Kerken (CGK) in totaal 72.562 leden, 415 leden minder dan per 1 januari 2016. ‘De krimp is hoofdzakelijk te wijten aan de kerkverlating: in totaal gaan 826 leden naar geen kerk’, schrijft Jaarboek-redacteur ds. Hero Velema. 1363 leden (belijdende en doopleden) vertrokken in 2016 naar andere kerken. Er kwamen vanuit andere kerken 1293 over naar de CGK. 118 buitenkerkelijken sloten zich in 2016 bij de CGK aan (in 2015 waren dit er 79), van wie 73 de doop (als kind of volwassene) ontvingen.

Bidden voor president Trump omdat je bange tieners erom vragen

Er wordt gebeden voor president Trump, sommige christenen bidden (bijna) dagelijks voor hem. Afgelopen weekend vroeg ik ernaar via een peiling op Twitter. De uitkomst van deze (bescheiden) poll geeft een interessant inkijkje in hoe verschillend gelovigen omgaan met gebed voor de nieuwe, eigenmachtige Amerikaanse president. 

Bidden voor Trump: ik kan het eigenlijk niet, schreef ik vorige week in een column. Er was herkenning onder lezers en er kwam tegengas: niet kunnen bidden voor Trump betekent eigenlijk God niet vertrouwen, reageerden sommigen.

Onder de column schreven mensen bemoedigende teksten die opriepen om vooral alles in God’s hand te leggen. Via e-mail en WhatsApp volgden berichtjes met dezelfde inhoud. Op dezelfde dag publiceerden enkele christenen hun gebed voor Trump. Blijkbaar hadden ook zij meer vrijmoedigheid om te bidden voor een Amerikaanse president van discutabel allooi.

img_3497

Bemoedigende teksten naar aanleiding van de column

Een korte peiling op Twitter

Het maakte mij nieuwsgierig: telt Nederland inderdaad een aanzienlijk aantal bidders voor de waarschijnlijk meest onberekenbare, radicale en a-diplomatieke Amerikaanse president ooit? En hoeveel wordt er dan daadwerkelijk gebeden voor Trump?

Na een week waarin Trump als een olifant door de porseleinkast banjerde met als sluitstuk protesten na zijn zogeheten ‘moslim ban’, hield ik afgelopen weekend op Twitter een korte peiling. De uitkomst is interessant:

 

enquete

Uitkomst van de peiling op Twitter

 

Een kleine meerderheid van de stemmers (53%) gaf aan niet voor de Amerikaanse president gebeden te hebben. ‘Ik kan het simpelweg niet’, schreef iemand. Of (weliswaar met een smiley): ‘Geef mij maar wraakpsalmen’.

Toch wordt er ook gebeden voor Trump, een enkele stemmer deed dit zelfs (bijna) dagelijks. Het grootste deel van de bidders bad af en toe die week voor Trump. ‘Omdat de tieners dat vroegen’, tweette iemand. ‘Ze zijn bang. Ook bang dat in NL zo’n man MP wordt. En bang voor uitzetting.’

tweet

Reactie van ds. Kees de Jong op de vraag wat hij bidt, voor Trump

Redeloze paarden of ezels

Zijn eerste dagen als president van Amerika bevestigden mij in wat ook vele anderen vreesden: een eigenmachtige leider die zich omringt met familie, vrienden en geestverwanten lijkt op wereldniveau een wezenlijke bedreiging te zijn voor de stabiliteit, redelijkheid en medemenselijkheid. Trump gaat vooral voor zijn eigen zaak en ideeën, chaos en kaalslag ten spijt. Gevaarlijk.

Dit weekend las ik Psalm 32 waarin gerept wordt over redeloze paarden of ezels ‘die met bit en toom worden bedwongen’. Als dat niet gebeurt, zijn deze beesten gevaarlijk. Onwillekeurig dacht ik aan de Trump. Mensen lijken hem niet in bedwang te kunnen houden, sterke argumenten en zelfs massale protesten laten hem schijnbaar koud.

Ik kijk er wat verbluft en met ongeloof naar. Maar waarschijnlijk was het juist die onmacht die ook mij deed bidden, voor Trump. Of God hem in wil tomen. Zodat, zoals staat in Psalm 32, geen kwaad ons (maar ook hemzelf) treft.

Column: ‘So help me God’

Nog steeds kijk ik vooral met scepsis en kromme tenen naar de inmiddels nieuwe president van Amerika. Moet ik daar maar eens verandering in brengen? Ik beantwoord die vraag in mijn column voor OnderWeg, die volgende week verschijnt. Nu alvast te lezen op m’n blog.

Ik vond het van lef getuigen dat onze gastpredikant, daags voor Inauguration Day, Trump zonder blikken of blozen in hetzelfde rijtje zette als Poetin en Erdogan. Geen lijstje van eerbare zielen maar eentje van machthebbers die met veel kabaal slechts hun eigen ego en gelijk op het oog hebben. Het was een politiek statement vanaf de preekstoel in een gemeente waar het maar zeer de vraag is of iedereen er net zo over denkt. Lef dus.

Mijn zegen had de predikant. Dit keer wel, en ik dacht aan die zondag na de verkiezing van Trump toen een andere predikant bad om wijsheid voor de nieuwgekozen president.  M’n tenen kromden zich. Namens de hele gemeente bidden om wijsheid voor een moreel failliete machtswellusteling? Dat was voor mij, nog confuus en verbluft over Trump’s overwinning, echt een brug te ver.

“Bidden voor Trump is het beste dat je kunt doen”, tipte een gelovige schoolmoeder mij vol overtuiging.

“Uiteindelijk ligt het buiten je cirkel van invloed”, hield echtgenoot Mark mij afgelopen weken meermaals voor als ik weer eens verontwaardigd citeerde uit Trump’s schreeuwerige tweets of artikelen die zijn koers en leiderschap stevig onderbouwd betwistten. Mijn zorg over een man die zichzelf christen noemt maar Bijbelse principes als respect, integriteit, waardigheid en vriendelijkheid aan zijn laars lapt, begrijpt hij goed. Maar protest, ontsteltenis en gekromde tenen veranderen daar helemaal níets aan, wil hij maar zeggen. En eigenlijk kan ik hem geen ongelijk geven.

Inmiddels klonk uit de mond van de man die even daarvoor officieel werd aangeklaagd wegens aanranding het ‘So help me God’. Het Trump-tijdperk is begonnen en als verontruste wereldburger mag je kiezen hoe je daar de komende vier jaar mee om wilt gaan. Ik ook. “Bidden voor Trump is het beste dat je kunt doen”, tipte een gelovige schoolmoeder mij vol overtuiging. “Saulus werd een Paulus, dat kan ook met Trump gebeuren.”

Ik zou beter moeten weten maar geloof er niet in.

Ik heb respect voor haar geloof in een krachtdadige bekering van Donald Trump en voel me falen: ik zou beter moeten weten maar geloof er niet in. Mijn missie voorlopig? Minder kromme tenen en scepsis, plus hopelijk af en toe een schietgebedje voor Trump.

So help me God.

Hoop voor 2017: ons vermogen om liefde en warmte te delen is nog springlevend

De eindejaarsactie van m’n tekstbureau is bijna afgelopen. Ze verliep verrassend mooi, voor mij althans. ‘Wie heeft niet de neiging sceptisch en pessimistisch te zijn over hoe 2017 zal verlopen? Ik wel. Maar juist daarom waren die lieve briefjes bij de lichtjes afgelopen weken voor mij glinsteringen in de donkere decembermaand.’

Afgelopen 2 weken schreef ik een flinke stapel kaartjes aan mensen die ik meestal niet kende. Ik schreef ze in opdracht van iemand die ik vaak óók niet kende. Het waren liefdesbetuigingen, uitingen van vriendschap en vooral veel bemoedigingen. ‘Houd moed, blijf vertrouwen, het komt goed!’ ‘Het zal weer licht worden, blijf erin geloven.’ En: ‘Weet dat we juist in deze beladen maand aan jullie denken.

img_3065

Met de eindejaarsactie ‘Een lichtje voor jou’ van m’n tekstbureau kon iedereen zichzelf of een ander een lichtje cadeau doen. Je vulde een formuliertje in op de website en we regelden het voor je. Eerst bleef het wat stil maar op den duur druppelden dagelijks de aanvragen binnen.

Soms met tranen in de ogen schreef ik andermans tekstjes op de kaarten

Dat een snel bedachte eindejaarsactie mij simpelweg hoopvol zou maken, had ik vooraf niet bedacht. Soms met een glimlach, soms met tranen in de ogen schreef ik andermans tekstjes op de kaarten. ‘Voor altijd mijn bff!’, stuurde Roos gisterochtend nog door, bestemd voor ene Martje. Ik deed een mooi waxinelichtje bij het tekstje, schoof alles in een enveloppe en ging voor de zoveelste keer naar de brievenbus.

pic

2016 werd geschonden door terreur en verwijdering, op wereldniveau en dichter bij huis. Het was een jaar waarin weer kristalhelder werd waar mensen helaas ook bedreven in zijn: stelling nemen en de ander bekritiseren. Ieder voor zich, in zijn eigen kamp.

Gods goede gave aan mensen om liefde en warmte te delen is gelukkig nog springlevend

Wie heeft niet de neiging sceptisch en pessimistisch te zijn over hoe 2017 zal verlopen? Ik wel. Maar juist daarom waren die lieve briefjes bij de lichtjes afgelopen weken voor mij glinsteringen in de donkere decembermaand.

Ik maak me geen illusies: zo’n waxinelichtje met een lieve tekst erbij lost tegenstellingen niet op, laat staan groot wereldleed. Maar vergun me in deze dagen van reflectie en vooruitzien de conclusie dat Gods goede gave aan mensen om liefde en warmte te delen gelukkig nog springlevend is. Het bewijs ervan heb ik afgelopen weken in de brievenbus gegooid. Dat geeft hoop voor 2017!

Trump, de man die omdat hij tegen abortus is, verder alles maar mag flikken?

Vorige week publiceerde het Reformatorisch Dagblad een hoofdredactioneel commentaar waarin met name de ‘ethische agenda’ van Donald Trump alle credits werden toegedicht. Ik las het commentaar met een diep gevoel van vervreemding en stuurde onderstaande reactie naar het RD. Een ingekorte versie ervan (zie onderaan blog) is inmiddels in het RD geplaatst.

‘Aan de vruchten kent men de boom. Of mag je, als je maar tegen abortus bent, alles flikken?’ Deze tweet stuurde ik de wereld in toen ik uw commentaar las naar aanleiding van de verkiezingszege van Donald Trump (‘Trumps ethische agenda biedt meer hoop dan die van Clinton’).

U toont zich content met Trump’s overwinning terwijl – gek genoeg – uw argumenten daarvoor opvallend karig zijn.

Bij het lezen ervan ervoer ik een diep gevoel van vervreemding, hoewel ik allerminst een Clinton-fan ben. U toont zich content met Trump’s overwinning terwijl – gek genoeg – uw argumenten daarvoor opvallend karig zijn.

Op veel punten heeft Trump nog weinig concrete plannen, schrijft u. De ongewisheid en onberekenbaarheid die hem typeren zijn serieuze risicofactoren. Ook moeten we nog afwachten of hij naar (hopelijk) verstandige vertrouwelingen wilt luisteren.

Vergat u niet een paar puntjes?

Laten we eerlijk zijn: welk bedrijf zou een man met zo’n profiel tot leider willen maken? En het lijstje is nog niet eens af! Vergat u, een krant met de zuivere moraal hoog in het vaandel, niet een paar puntjes, vroeg ik me verbaasd af?

Het (letterlijk) enige argument waarop u uw Trump-voorkeur baseert ligt op het terrein van ethiek en moraal. Met de Republikein Donald Trump aan het roer, schrijft u, wordt waarschijnlijk een stokje gestoken voor de doorgaande liberalisering van abortus en homo-emancipatie. Op dit terrein lijkt zijn agenda op de uwe en dus gaan uw handen op elkaar voor deze man?

Trump is namelijk ook de man die aan zijn derde huwelijk bezig is en zich ondertussen laag, grof en vunzig uitlaat over vrouwen en minderheden.

Ik vind dit ernstig, vooral omdat we zo veel meer te weten zijn gekomen over de ‘morele agenda’ van Trump, eentje die in veel opzichten niet de uwe is, toch? Daarom had uw lijstje eerlijkheidshalve langer moeten zijn. Trump is namelijk ook de man die aan zijn derde huwelijk bezig is, zich ondertussen laag, grof en vunzig uitlaat over vrouwen en minderheden, beticht wordt van aanranding, belastingsontduiking, zich hondsdol gedroeg tijdens de campagne en niet schroomde de waarheid te verdraaien. Is dit ook de man voor wie u als krant applaudisseert?

Moge God hem vernieuwen

De belangrijkste reden voor veel orthodox-christelijke Amerikanen om op Trump te stemmen was ‘om het gevaar van de progressieve Clinton te keren’, schrijft u. Weet u, een veel groter gevaar dan progressiviteit is een leven dat niet geleefd wordt vanuit de (Bijbelse) principes van respect, integriteit, eerlijkheid, waardigheid en vriendelijkheid.

Ik vrees dat Amerika het de komende vier jaar moet doen met een president die – moge God hem vernieuwen – daar nog niet veel kaas van heeft gegeten. Totdat hij bewijst te leven en handelen vanuit een nieuwe geest, lijkt mij genegenheid voor deze man niet op haar plek.

Ingekorte versie RD:

img_2710

%d bloggers liken dit: