‘Meisjes en vrouwen empoweren, dat is wat Tannu eigenlijk doet in India’

Vorige week was ik op uitnodiging van SDOK in zuidelijk India. Samen met nog 4 reisgenoten ontmoetten we daar christenen, een minderheidsgroep die in India steeds vaker te maken heeft met mentaal en fysiek geweld, bedreiging, sociale uitsluiting, verwoesting van hun kerken en helaas zelfs moord. In Nederland willen we het verhaal van de zwaar belaagde Indiase christelijke gemeenschap doorvertellen, onder andere in de media. Groot Nieuws Radio zendt 3 radiocolumns uit die ik in India schreef, vanochtend over Tannu (niet haar echt naam, ook op de foto hierboven staat Tannu niet), een Indiase christin waar ik met respect naar kijk. Lees de column hieronder.

Tannu is een christin die ik in een goudgerand fotolijstje op mijn bureau zou willen zetten

Bij ons afscheid pak ik allebei haar handen even vast. Ze draagt de sari die ze ook aanhad toen ik haar voor het eerst ontmoette, op de zaterdag van onze aankomst in India. Tannu draagt altijd sari’s, vertelt ze, zoals bijna alle volwassen vrouwen, valt me later op. Haar ogen worden vochtig als ik haar vertel dat ik haar in mijn hart meeneem naar Nederland – en dat is eigenlijk voor het eerst, dat ik tranen zie in haar donkere ogen. ‘Thank you’, zegt ze alleen.

Ik heb de 58-jarige Tannu in mijn hart gesloten deze week dat zij ons vergezelt tijdens de ontmoetingen met christenen in zuidelijk India. Tannu is een christin die ik in een goudgerand fotolijstje op mijn bureau zou willen zetten, misschien doe ik het bij thuiskomst zelfs wel. Niet omdat ik haar, zoals in India veelvuldig gebeurt, wil vereren als een godin, maar om mij iedere keer haar wijsheid, bescheidenheid en rotsvast Godsgeloof in herinnering te brengen.

Eigenlijk vind ze dat ik veel te weinig eet, maar ze zal je niet snel iets opdringen – ze kijkt naar mijn lege bord, glimlacht en zegt verder niets.

Tannu is één van de krachtige vrouwen die van grote betekenis is voor de christelijke gemeenschap in een zuidelijke provincie van India. Dat is mijn conclusie na de kortere en langere gesprekjes die we hebben terwijl we onderweg zijn of fried rice en curry eten tijdens lunch en diner. Eigenlijk vind ze dat ik veel te weinig eet, maar ze zal je niet snel iets opdringen – ze kijkt naar mijn lege bord, glimlacht en zegt verder niets. Dat is Tannu.

Christenen in het zuidelijke deel van India kregen de afgelopen paar jaar steeds vaker te maken met mentaal en fysiek geweld, bedreiging, sociale uitsluiting, verwoesting van hun kerken en nog ernstiger: moord op voorgangers. Vaak zijn die voorgangers voormalige Hindoe-mannen uit kleinere dorpen die christen werden, gingen preken en een groep bekeerlingen om zich heen verzamelden. ‘Zij en hun kerken lopen het grootste gevaar lopen’, vertelt Tannu, ‘ze worden gehaat door Hindoe-extremisten die hun dorpen zuiver willen houden, dus Hindoe-dorpen.’

Over de bittere gevolgen van deze haat horen we deze week dagelijks, sterker nog: we kijken dagelijks de mannen en vrouwen in de ogen die hierdoor geslachtofferd zijn. Zoals dominee Swamy, getrouwd met Sujatha en vader van de meisjes Blessy en Nissy. We bezoeken hen thuis, op zondagmiddag. Als Swammy begin 2017 op straat evangeliseert, wordt hij zo mishandeld dat hij weken in coma ligt. Inmiddels is hij weer thuis, maar kan niet praten en lopen. Zijn vrouw en dochters verzorgen hem.

Haar aanpak is verrassend en tegendraads voor de Indiase cultuur, waar vrouwen duidelijk een ondergeschikte positie hebben.

Het zijn deze vrouwen, soms nog heel jong, voor wie Tannu van veel betekenis is, ontdek ik. Haar aanpak is verrassend en tegendraads voor de Indiase cultuur, waar vrouwen duidelijk een ondergeschikte positie hebben. Tannu stimuleert meisjes in haar kerk en omgeving om naar school te gaan, als het lukt te studeren.

Meisjes en vrouwen empoweren, dat is wat Tannu eigenlijk doet in India. In haar eigen, grotere kerk in de stad, tijdens de bezoeken die zij brengt aan gezinnen die getroffen zijn door geweld maar ook heel dichtbij, bij haar eigen dochter, zie ik. Wat is je belangrijkste doel hiermee, vraag ik haar een keer tijdens het eten? Een goede baan, financiële onafhankelijkheid voor vrouwen? Ze schudt haar hoofd en zegt: ‘Ik wil graag dat vrouwen wijs en weerbaar worden om in India het leven te leven dat vaak niet makkelijk is. En dat ze dat doen in geloof en vertrouwen op God.’

Ik wens de meisjes en vrouwen van India heel veel Tannu’s toe.

Lees en beluister de eerdere radiocolumns ook.

Reageer vooral op dit blog!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: