Column: ‘So help me God’

Nog steeds kijk ik vooral met scepsis en kromme tenen naar de inmiddels nieuwe president van Amerika. Moet ik daar maar eens verandering in brengen? Ik beantwoord die vraag in mijn column voor OnderWeg, die volgende week verschijnt. Nu alvast te lezen op m’n blog.

Ik vond het van lef getuigen dat onze gastpredikant, daags voor Inauguration Day, Trump zonder blikken of blozen in hetzelfde rijtje zette als Poetin en Erdogan. Geen lijstje van eerbare zielen maar eentje van machthebbers die met veel kabaal slechts hun eigen ego en gelijk op het oog hebben. Het was een politiek statement vanaf de preekstoel in een gemeente waar het maar zeer de vraag is of iedereen er net zo over denkt. Lef dus.

Mijn zegen had de predikant. Dit keer wel, en ik dacht aan die zondag na de verkiezing van Trump toen een andere predikant bad om wijsheid voor de nieuwgekozen president.  M’n tenen kromden zich. Namens de hele gemeente bidden om wijsheid voor een moreel failliete machtswellusteling? Dat was voor mij, nog confuus en verbluft over Trump’s overwinning, echt een brug te ver.

“Bidden voor Trump is het beste dat je kunt doen”, tipte een gelovige schoolmoeder mij vol overtuiging.

“Uiteindelijk ligt het buiten je cirkel van invloed”, hield echtgenoot Mark mij afgelopen weken meermaals voor als ik weer eens verontwaardigd citeerde uit Trump’s schreeuwerige tweets of artikelen die zijn koers en leiderschap stevig onderbouwd betwistten. Mijn zorg over een man die zichzelf christen noemt maar Bijbelse principes als respect, integriteit, waardigheid en vriendelijkheid aan zijn laars lapt, begrijpt hij goed. Maar protest, ontsteltenis en gekromde tenen veranderen daar helemaal níets aan, wil hij maar zeggen. En eigenlijk kan ik hem geen ongelijk geven.

Inmiddels klonk uit de mond van de man die even daarvoor officieel werd aangeklaagd wegens aanranding het ‘So help me God’. Het Trump-tijdperk is begonnen en als verontruste wereldburger mag je kiezen hoe je daar de komende vier jaar mee om wilt gaan. Ik ook. “Bidden voor Trump is het beste dat je kunt doen”, tipte een gelovige schoolmoeder mij vol overtuiging. “Saulus werd een Paulus, dat kan ook met Trump gebeuren.”

Ik zou beter moeten weten maar geloof er niet in.

Ik heb respect voor haar geloof in een krachtdadige bekering van Donald Trump en voel me falen: ik zou beter moeten weten maar geloof er niet in. Mijn missie voorlopig? Minder kromme tenen en scepsis, plus hopelijk af en toe een schietgebedje voor Trump.

So help me God.

2 gedachten over “Column: ‘So help me God’

  1. Wat ik op dit moment een van de moeilijkste dingen vind is het feit dat mede gelovigen, broeders en zusters met wie ik de kerkbank deel positief over en blij met deze president zijn. Ik durf ze eigen bijna niet onder ogen te komen, gewoon omdat ik het niet kan geloven.
    #California #USA

    • Bedankt voor je reactie. Ik moest vandaag nog aan jullie denken: hoe zouden Corine en Robert de komst van Trump beleven? Was ik benieuwd naar. Regelmatig krijg ik te horen dat als je in Amerika woont of daar recent geweest bent je veel beter begrijpt dat mensen voor Trump kiezen. Hoe is dat bij jullie dan?

Reageer vooral op dit blog!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: