Bussemaker heeft een punt, ook voor christenen en kerken

De duimen gingen op Facebook loyaal omhoog voor de column van ds. Arnold Huijgen in het Reformatorisch Dagblad van gisteren. Nu gun ik  ds. Huijgen deze duimen van harte. (Orthodox-)christelijk Nederland is gediend met columnisten die een bommetje durven gooien. En dat durft ds. Huijgen.

In zijn column licht ds. Huijgen toe waarom hij en zijn vrouw kiezen voor het kostwinnersmodel. Aanleiding was de inmiddels breed uitgemeten opmerking van minister Bussemaker over vrouwen die nog veel te vaak ‘teren’ op het inkomen van hun partner.

Niet het hele verhaal

Huijgen  focust in zijn column op de morele kant van de keuze voor het kostwinnersmodel. Dat is echter maar één kant van de zaak, het hele verhaal is daarmee niet verteld.

Persoonlijk vind ik dat Bussemaker een sterk punt heeft als ze haar kanttekeningen plaatst bij de eventuele financiële consequenties van de keuze voor het kostwinnersmodel. Ook vind ik dat men daar onder christenen en in kerken zeker oog voor moeten hebben. Dit is er nu nog te weinig.

Helaas leert de praktijk dat, in een tijd dat één op de drie huwelijken strandt, vrouwen die geen of kleine banen hebben het financieel heel moeilijk kunnen krijgen na een scheiding. Niet in het minst doordat ex-echtgenoten de alimentatie aan hun vrouwen die thuisbleven (zodat de man 40 uur (of meer) kon werken)  zo laag mogelijk proberen te houden. Praat daar maar eens over met een advocaat die echtscheidingszaken doet.

Ook wijzen de cijfers uit dat onder mensen die op of onder de armoedegrens leven relatief veel alleenstaande moeders zitten. Dat Bussemaker stelt dat veel vrouwen het na hun scheiding financieel niet trekken, is waar. Dat ze stelt dat nogal wat vrouwen zich hiervan te weinig bewust zijn is ook waar.

Niet werken ‘Bijbels best’

Omdat bovenstaande ook de kerk niet meer voorbij gaat, is het goed hier – of we het nu leuk vinden of niet – als christenen in onze opinies oog voor te hebben. Juist in christelijke kring is het nog meer gebruikelijk dat vrouwen bewust thuis blijven en zorgen voor de kinderen. Naar mijn indruk wordt deze variant daarbij nog te veel verondersteld ‘Bijbels best’ te zijn.

Maar het wordt, helaas, ook steeds gebruikelijker dat relaties in de (gereformeerd-orthodoxe) kerken kapot gaan. Oftewel: ook de financiële consequentie hiervan voor vrouwen komen we meer en meer tegen in de kerk. Gescheiden vrouwen die financieel niet zelfstandig zijn en dit ook niet kunnen worden. Wat is de opinie hierop? Hebben kerken die trouwens al wel?

Persoonlijk denk ik dat eerst een ‘mindset’ nodig is (het onder ogen willen zien) en daaropvolgend juist de kerk een waardevolle bijdrage kan leveren aan het (financieel) ondersteunen van vrouwen (en zo nodig ook mannen) na een huwelijksbreuk. Zien hoe kerken en christenen barmhartigheid combineren met een realistische kijk op en aanpak van echtscheidingsproblematiek, zou minister Bussemaker dan weleens met een mond vol tanden kunnen zetten.

Reageer vooral op dit blog!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: